Poezi nga Judita Dedi
Peshku që sfidoi detin
Ai u largua nga habitati vet,
si një shpirt që s’mundi kurrë të marrë frymë,
u ngrit mbi dallgë, kërkoi një tokë tjetër,
një kuptim pa formë dhe fatin e tij…
Deti i thirri me zë të llahtarshëm,
kthehu, se jeta s’është tokë pa ujë..,
ai buzëqeshi me zemrën e lodhur,
vazhdoi përpara dhe humbi në rrugë…
Ngjyrë zjarri mbante, por s’ngronte më,
dhe kjo bukuri po shkonte drejt humbjes,
si ëndrra e fundit e një druri të lodhur,
që tretet ngadalë e mes gjethesh shuhet…
Në fund u shtri në baltë me qetësi,
si zë që zgjohet në thellësi të mendjes,
nuk vdiq — veç u kthye në tjetër model,
ku jeta s’ish ujë, por udhë e ndërgjegjies…
Kthimi i fundit
Kur hapat u ndalën në kufi të shpresës,
e heshtja më ftoi në paqe të vonë..
unë prapë trokita në dyert e fatit..
Porsi nata që pret agimin ta zgjojë..
Zërat e shuar s’më flisnin më brenda,
si hija e një ëndrre të pafrymëzuar…
Kuptova: ky udhëtim s’kish pasur as vlerë,
por shenja të fikura që s’kanë ekzistuar…
Dhe qendrova… si gur që s’u hodh kurrë në ujë,
si pyll që s’mësoi asnjëherë të dëgjojë.
Në kthimin e fundit s’ka me asnje rruge..
veç kujtime që ikin… dhe përpara shkojnë.
Mbaj kurorën
(Ndershmëria është stolia më e çmuar që njeriu mund të mbajë.)
Mbaj kurorën, jo për dorë të mbretit,
As për ballë që kërkon hije..
Por për qiellin që s’e ul shikimin,
Kur në baltë rrëshqet ndonjë fije…
Mbaj kurorën, jo për fjalë të zbrazëta,
As për zemra që s’kanë thellësi..
Por për heshtjen që shpon si heshta,
Kur ndershmëria dridhet në gji…
Mbaj kurorën dhe kur më thërret
Një kujtim që s’më deshi me rrënjë..
S’përkulem, s’ma ndjen të shoh pas,
Zgjedh të ngrihem me forcë në këmbë..
S’e mbaj kurrë për një admirim bosh,
As për të shkelur mbi hije të vjetra..
Por për të thyer kufijtë e krenarisë,
Që maten veç me të vërteta…



























