Pikë jete në hirin e plagëve
Isa H. Dërmaku
Në heshtjen e qelisë,
ku frymëmarrja është ritëm i vetëm,
shkruaja poezi në mendje,
jo aq për art,
sa për ta kaluar kohën e ferrit.
Mes çasteve kur torturuesit serb
lodhëshin, djersiteshin,
bëheshin pis nga ligësia tyre,
unë i gjakosur, ëndërroja…
Sikur të kisha mundësi,
si me magji të fluturoja
përtej grilave të hekurta dhe acarit bizar…
Doja t’i vija pikë torturave,
këtyre çasteve të mizorisë në terrin e tmerrit,
me shpresë përmes qëndresës,
kur ëndërroja dritën sikur çante edhe heshtjen,
por dita ngjante me gjithçka si nata.
Ata qeshnin,
me dhëmbët e mprehtë si hijena.
Unë shkundja hirin nga trupi djegur me zjarr,
nga plagët që kullonin gjak.
Ata e quanin «terapi kundër armikut».
Unë i quaja ferr në terr, që vinte nga kobrat e krimit.
Por edhe aty…
Mes terrrit e tmerrit,
unë e doja jetën.
Por vetëm në Liri.
(Isa H. Dërmaku, Burgu Hetues, burgu i vjetër, Novi Sad, 1997)
Shkëputur nga vëllimi poetik “Albanik Solli Dy Lulet InAlba”
























