Të krijosh sot, kur thuajse të gjitha artet janë degraduar, kur shundi e kiçi janë bërë modë pa të cilën nuk mund të merret me mend një fushë e krijimtarisë artistike, kur krijimet me vlera të mirëfillta ngulfaten nga ato pa fije vlere, kur egjra shitet për grurë, siç do të thoshte populli, pra të krijosh në këtë kohë të pakohë, është një punë sa e vështirë, aq edhe me përgjegjësi. Janë disa arte, si piktura e skulptura, po e zëmë, po edhe arte të tjera pamore, vlerat e dyshimta të të cilave nuk mund t’i kapë, nuk mund t’i shquajë gjithsecili, nuk mund t’i dallojë dikush që nuk ka së paku një njohuri, një kulturë themelore për këto arte, ndryshe nga arte si muzika, për shembull, e cila “futet” kudo e ngado dhe domosdo dëgjuesi, edhe ai të cilit ajo i imponohet dashur e pa dashur, e ka më të lehtë ta dallojë ç’është e mirë, ç’është e vlefshme, pra nuk e ka shumë të vështirë ta dallojë të bukurën dhe të shëmtuarën.
Piktorja e re Laura Ibrahimi, portretin e së cilës po e japim në këtë shkrim, është lindur dhe jeton në Ferizaj. Ka filluar të pikturojë që në fëmijëri, po meqenëse ishte një vajzë tepër e ndjeshme dhe e druajtur, gjithçka që hidhte në letër në atë moshë të hershme fëmijërore, e fshihte nga të tjerët. Nga mosha 11-vjeçare, ndërkaq, ajo “shpërthen” me talentin e veçantë për pikturë dhe, ndonëse pa përkrahje deri para përfundimit të shkollës së mesme, ajo vazhdon ta hedhë gjithë talentin mbi pëlhurë. Megjithëse vokacion shpirti kishte pikturën, ajo vendos të studiojë arkitekturën, porse këtë vendim të sajin nuk mundi ta jetësonte dhe filloi studimet për biznes ndërkombëtar. Pas përfundimit të studimeve të biznesit, që nuk i shkonte aspak shpirtit kërkues e të trazuar të saj, në vitin 2009 Laura filloi studimet për pikturë dhe siç thotë, hapat e parë si studente e pikturës i ka bërë te piktori i njohur ferizajas, prof. dr. Haki Xhakli.
Vetëm pasi kishte filluar ta studionte pikturën, Laura e kishte ndier veten pikërisht ashtu siç kishte ëndërruar në fëmijëri, që gjithë botën e saj shpirtërore, një botë mikste, ku zinin vend droja e pasiguria, pakënaqësia me rrethin e dëshira që ta ndryshojë atë rreth, e kaluara dhe e ardhmja, të gjitha këto t’i paraqitte në pëlhurë. Janë disa dhjetëra piktura të realizuara deri më sot, teknikë e kombinuar, që përbëjnë një cikël të pashkëputur, në të cilat autorja shpërfaq botën e saj shpirtërore, që nga koha kur si fëmijë kishte filluar të bënte hapat e parë në pikturë, periudha e luftës, të cilën ajo e kishte përjetuar në mënyrë disi të veçantë nga bashkëmoshataret e saj, kur e pafuqishme për të bërë diçka në ato ditë të ankthshme, ajo gjithë mllefin, gjithë urrejtjen për ato që po ndodhnin në atë kohë të turbullt e shumë të pasigurt, e derdhte në pikturë.
Lufta me gjithë barbaritë e saj, periudha e lirisë që jo për të gjithë kishte ardhur njësoj, zhgënjimet që kishin sjellë vitet e pasluftës, vdekja e babait, që Laurën e kishte goditur rëndë, të gjitha këto ishin ngjarje që kishin lënë vrragë në shpirtin e piktores së re, e cila prehje të vetme gjente te pikturimi. Pikturat e saj nuk janë të shkëputura nga gjithë këto përjetime, ato kanë në vete ngjarje të ndodhura, ngjarje të jetuara që flasin jo me fjalë, po me larushi ngjyrash të hedhura në pëlhurë plot frymëzim.
Pas përfundimit të studimeve në degën e pikturës, Laura vazhdoi t’i thellonte ato studime. Tash është nga fundi i studimeve postdiplomike, vazhdon të pikturojë pa pushuar dhe ka në plan të hapë ekspozita të pavarura në Kosovë, në Shqipëri, në Zvicër, në Itali etj. (deri tash ka ekspozuar në disa ekspozita kolektive në Kosovë e në Maqedoni).
Piktorët që i lënë më shumë mbresa janë dy: piktori bashkëkohor gjerman Anselm Kiefer dhe piktori shqiptar Xhevdet Xhafa. Këta dy piktorë, sidomos i pari, nuk kanë mbetur pa lënë gjurmë në pikturat e Laurës, të cilat pavarësisht kësaj janë piktura të frymëzuara, plot shpirt e origjinalitet.
Në fund të këtij shkrimi-portret, një urim të sinqertë që Laura të bëhet një emër i njohur i pikturës shqiptare!
Hajro Hajra
























