Nga Safet Sadiku
Një shtet funksional ndërtohet mbi institucione të forta, mbi rregulla të qarta dhe mbi njerëz kompetent që i shërbejnë interesit të përbashkët. Kur udhëheq individi, gjithçka rrezikon të përqendrohet në vullnetin e tij personal, duke e dobësuar institucionin dhe duke krijuar varësi nga një person i vetëm. Një shtet i tillë bëhet i brishtë, sepse me largimin e individit bie edhe sistemi. Në anën tjetër, kur udhëheq kolektivi, përgjegjësitë shpërndahen dhe vendimmarrja bëhet më e qëndrueshme, sepse nuk varet nga tekat e një personi, por nga balancimi i ideve dhe interesave të shumta. Prandaj, funksionaliteti i shtetit nuk varet nga fuqia e një lideri të vetëm, por nga ndërtimi i një sistemi ku institucionet qëndrojnë mbi individët. Në këtë kuptim, fjalët e Mr. Ukshin Hotit për politikën si një fushë ku shumë njerëz mendojnë se janë kompetent, edhe pse nuk janë, mbeten jashtëzakonisht të vlefshme edhe sot jo vetëm për Kosovën, por edhe për Shqipërinë!:
“Mirëpo politika, për fat të keq, është një shkencë dhe një veprimtari shoqërore për të cilën shumë njerëz të painformuar as për njërën dhe as për tjetrën e konsiderojnë veten si kompetent. Në këtë pikë politika barazohet me poezinë. Sikurse që në poezi çdo vjershëtar nuk bëhet automatikisht edhe poet, edhe në politikë, çdo njeri që merret me të nuk bëhet automatikisht edhe njohës i saj, dhe aq më pak, njohës i shkencës mbi politikën ose i shkencave politike. Dallimi konsiston në faktin se si duket, për t’u marrë me politikë, në rrethana të caktuara ia mësyjnë më tepër njerëz se sa në poezi. Ndoshta për shkak se u duket më lehtë ta provojnë “patriotizmin” e tyre, apo për shkak se është në natyrën e njeriut të ngazëllehet me mendimet e veta edhe atëherë kur ato i shërbejnë vetëm atij e jo edhe të tjerëve, ose ndoshta edhe për shkak se politika është një fushë aq e gjerë e veprimtarisë shoqërore sa që u duket e pamundshme të mos gjejnë bashkëmendimtarë për një mendim apo ide të vetën…”. Mr. Ukshin Hoti
Ky tekst i Mr. Ukshin Hotit është një dëshmi e qartë e thellësisë së mendimit të tij politik dhe filozofik. Ai arrin ta shpjegojë politikën jo si një skenë të përditshme të pasioneve apo interesave të ngushta, por si një shkencë dhe një përgjegjësi të lartë shoqërore, e cila kërkon dije dhe përkushtim. Paralelizmi që bën mes politikës dhe poezisë është goditës: ashtu siç nuk mjafton të shkruash vargje për t’u bërë poet, nuk mjafton as të merresh me politikë për t’u bërë politikan i vërtetë. Ky mendim i Hotit mbetet aktual edhe sot, sepse politika në trojet tona shpesh shihet si fushë e hapur për këdo, pa përgatitje dhe pa ndershmëri. Ai na paralajmëron se kur politika reduktohet në improvizim dhe në shfaqje patriotizmi të lehtë, ajo humb thelbin e saj dhe kthehet në burim zhgënjimi për shoqërinë. Vlera e këtij shkrimi qëndron jo vetëm tek analiza e ftohtë intelektuale, por edhe tek ndjenja e përgjegjësisë që e përshkon. Hoti flet me zërin e një ideatori që e ka parë politikën si mision, dhe jo si privilegj. Për këtë arsye, mesazhi i tij është sot më i vlefshëm se kurrë: politika duhet të trajtohet me seriozitetin e një shkence dhe me ndjeshmërinë e një arti, sepse vetëm kështu ajo bëhet shërbim i vërtetë për kombin dhe për funksionimin e institucioneve shtetërore!
























