SHKURT PËR JETËN TIME
U pata munduar dikur
Ta skicoja jetën time
E pata lënë një shënim të shkurtë
U mundova edhe një herë tjetër
Dhe kushedi
Do përpiqem përsëri
VARGJE QË MË DIKTOI JETA
Jeta më thotë shkruaje një rresht
Dhe një varg
Nisja një kënge
Bëj një shkrepje
Më thotë përmende
Një titull që dikur t’u vërtit nëpër mendje
Ose përmende veten
Se si sot
Në një ditë me diell të bukur vjeshte
Ece nëpër rrugët e kaosshme të qytezës
Me një shishe ujë mineral me limon
ASNJËHERË VETËM
Në të errtën robëri
Vëllezërit s’na lanë vetëm
Na shtrijnë dorën
Me gjithë zemër
Gjithëmonë e çdoherë
Me çka patën e çka mundën
Ne godisnim akujt e vetmisë
Edhe me programin dyorësh satelitor të Tvsh-së
Edhe me Ars Radion e Gostivarit
S’na lanë vetëm as një çast
As kur lëshuam shtëpitë
Njerëzit shpirtbardhë
Vëllezërit tanë
IKJE
Ika e ika
Në luftë nuk isha
Kam pjesën time të përgjegjësisë
Pse kaq fytyrëzbehtë
Na erdhi liria
TOLLOVI TOROLLAKE
Fyt për fyt
E jakë për jake
Kacafytem me ty tollovi
Shpejt më hodhe
Përtokë më përplase
E shohim vëngër
Njëri-tjetrin në sy
Duke u zvarritur torollakishte
Torollake
Të quaj ty
GURGULLIMË GËRMIE
Ditë me diell
Dhe me fresk vjeshte
Një zog fluturon lart
Nga njëri vargmal që ka shrirë hijet
Në tjetrin që rrezitet
Drejtvizorisht si nëpër një litar ku varen rrobat
Ca gjethe janë zverdhur
Si fytyrat tona të zhgënjyera dekadash
Ca bien
Si sisteme eksperimentale shkel e shko
Pasi janë mërzitur
Janë mpirë tash sa kohë për degësh
Njerëzit ecin
Ulen
Rrijnë shtrirë
Melodi e bukur
Gurgullimë e krojeve
STACION TRËNDAFILASH
Mundësisht
Për askund mos u nis
Pa një buqetë buzëqeshjesh
Dhe ca trëndafila
PLASARITJE
Në lëkurën e duarve
Të përskuqura
E të plasaritura
Prej të ftohtit
Si nga gjemba trëndafilash
Ndjej hapat
E këtij dimri
Që po vjen
FJALËT E GJYSHIT
S’po dua me vdekë tash
Po dua të jetoj edhe ca
Po e ndjej aromën e lirisë
Që është nisur
Po dua me e prek e me e pa
IRIQË DETI
Dikur në verë
Në Durrës
Në plazhin
E Porto Romanos
Me prindërit, dajën
Vëllezërit e motrën
Bashkë me vëllaun e madh
Duke kaluar pushimet me të
Pas një mungese të gjatë
E një bjeshke të madhe malli
Në mbretërinë e ca shkëmbinjëve të mëdhenj n’breg pranë valëve
E ujin e kaltër të detit të pastër
Duke shkelur nëpër të
Mu patën mpirë këmbët
Pasi thembrat u patën mbushur
Me therra iriqësh
LODËR QË PRISHËM
Një lodër në një skenë fëmijërie
Me një sallë basketboli
Me topin brenda
Gjuanin në kosh
Me pullat që preknim jashtë
U patëm mërzitur
Dhe e patëm thyer
Si protestuesit rebelë
Të zhytur në pakënaqësi
TJETËR NDODHI FËMIJËRIJE
Ua hoqëm tiketat e gjelbërta
Shisheve me ujë mineral të Kllokotit
Dhe i shndrruam në para
E luajtëm parashë
Seç m’u kujtua dhe gjëja e vetme
E një emisioni dokumentar për Amerikën
Fjala e atij që e donte dollarin
Se është i gjelbër si spinaqi
SHI NËNTOKE
Në Banjë të Sijarinës
Të mbledhur rreth gejzerit
Një copë uji e valë
Që toka e hedh përpjetë
Të bie në kraharor
Duke të lënë një shenjë të padukshme
Që tash e solli një damar i kujtesës
PERËNDIM DIELLI NË FUSHËN E KOSOVËS
Dielli
Lodroi e lodroi
Nëpër këtë ditë të qetë
U lodh e shkoi për t’u shtrirë
Si fëmijë në shtrat
Që këmbëngul ta dëgjoj një përrallë
Para se ta zë gjumi
E vërtiti kokën i habitur
Duke lënë gjithë ata vinça mbi qytezë
FSHIRJE
Fshij me leckë
Parketin e dhomave
Si kostari që pren barin
Një ditë para nisjes së fundjavës
Me gomën që më doli parasysh
Pasi tërhoqa leckën e vënë në bisht
Nën dollapin e tavolinës
Si sopatën mbetur në një cung druri
Çfarë të fshij me të thashë
Dhe vazhdova pastrimin
Si punëtor komunaleje pa uniformë
VËZHGIME BORE
Bie borë, kjo borë e imët
Tokën e sheqeros
Sorrat nxitimthi qiellit fluturojnë
Duke e vështruar vëngër
Ëmbëlsirën me kokos
…
Më pëlqen kur kështu bie borë
E veturat shkojnë si nuset
Por kur asfalti teret bëhet arrë
Shoferëve pse aq shumë iu ngutet
LIBERA-LIRI-ZIM
Çka edhe nëse
Hapen portat
Për pasaportat
RRUGËTIM
U shtriva për toke
Nën ca luledele
Shikova fluturaken vijëbardhë
Që na thoshte
E i thonim
Mirupafshim
BËHEM GATI
Sot është e diel
Paska re në qiell
Veç sa u zgjova
E po bëhem gati
Të nisem
Për te miqtë e mi
MBURRJE
Flas me të njohur
Të afërm
Për gjendjen ku ndodhemi
Dikush thotë s’besoj në revolucion
S’kemi shpirt të revoltuarish thotë tjetri
Endet treni me vagonë shqetësimesh
E gjithçka bëhet lëmsh
E mjegull e dendur
Të gjithë pajtohemi se keq janë punët
Ndonjëherë edhe mund të mburremi
Para njëri-tjetrit
E edhe atëherë kur jemi vetëm t’i themi vetes
Se jemi ca hapa, një hap, a gjysmë hapi para tjerëve
Në rrugën e shtegdaljes
ATDHE(PA)DASHURI
Atdheu lëngon nga plagët
Po ia hamë kodrat
Po ia pijmë lumenjtë
Të arrijmë të gjindemi disi
Kah e si të mundemi
Në atdheun tonë të sh(tr)enjtë
MËNGJES
Mëngjes i mjegullt sa i bukur
Por vazhdojnë lajmet e kronikat për
Super, ekstra e ekstrem korrupcion
NGA NJËRA E SHTUNË TE TJETRA
Të shtunën që shkoi
U takova me një mik
Të shtunën që na erdh
Me tjetrin mik poashtu të vjetër
Në kryeqytet
Jeta po shkon
Sa zgjat ky tranzicion
Na kujtohet shprehja
E shtunë e shtatëqind vjet
DËSHIRË
Shkofshin ca gjëra mbarë
Në këtë kohë të vështirë
Të përpiqesh
T’ia arrish
Diç të mbërrish
Pa u përshkëllirë
PAS VDEKJES
Sikur më erdhën
Fjalët e artistit
Që sapo iku
Andej amshimit:
Faleminderit
Që në heshtje
Po më kujton
O djalë!
Faleminderit të gjithëve
Që do më kujtoni
Nga thellësi e zemrës
A me grimca sinqeriteti
Me fjalë
A pa fjalë!
